Vrienden zijn die mensen, waarvan je de zwakke en mindere kanten kent, maar waar je wel van blijft houden. - Andrea Snippe

Iedereen heeft zo zijn mindere kanten en iedereen  heeft een kant die je niet leuk vind. Niemand is perfect. Maar juist die mensen die je het nog steeds waard vind als je die mindere kanten weet, die zijn je vrienden, alleen omdat je van ze houd.

Door alle stress met school, het mooie weer en die laatste paar toetsen kwam een nieuwe blog schrijven er nou niet echt van.
Dus nu, op zaterdag ochtend om kwart over 8 wordt het wel weer eens tijd om mijn hart te luchten.

En deze keer over een hele goede vriendin van me.

Ze is een knokker, een vechter. Ze heeft er alles voor over om te bereiken wat ze wil. Als er een obstakel op haar weg ligt, geeft ze er een trap tegen aan en schopt hem weg. Soms naar achter, soms naar voor, maar ze trapt hem weg. En als ze hem dan nog een keer tegen komt, dan trapt ze hem nog een keer weg. Ze weet te bereiken wat ze wil.

En ze heeft een instelling. Je slaat stijl achterover. De manier hoe ze alles doet, de maniet hoe ze haar doel probeert te bereiken. Geweldig. Of de zon nu schijnt, of het nou stormt, ze weeet het altijd naar haar hand te zetten,

Behalve deze ene keer. Want nu ze moet blijven zitten, is het gebeurd. Het percentage geslaagden van de school is belangrjker dan de wil van een meisje, die bereid is om haar hele leven om te gooien als ze doormag.
Het percentage geslaagden.

Ik sta voor de spiegel, een meisje kijkt me aan. Haar ogen zijn een beetje duf, alsof ze niet goed geslapen heeft. Er zit een randje onder haar ogen, noemen ze dat gen wallen? Stomme naam trouwens, doet me altijd denken aan Amsterdam. Maar hoed, de 'wallen' zijn een beetje blauw. Ze maken het gezichtje een beetje ouder.
Ze heeft bruine ogen met een beetje groen, net als ik. Ze heeft van dat haar wat stijl en met wat krullen. Het is niet stijl en niet krullend, allenbei net niet. Of van allebei een beetje, maar net hoe je het bekijkt.
D'r wenkbrauwen zijn donke. Ik verwacht dat ze ze even vaak moet epileren als ik. Ik mag ze trouwens wel weer eens epileren. Moet ik even mijn pincet halen.

5 minuten later, mn wenkbrauwen zijn gedaan. Ik loop weer naar de spiegel waar ik net dat meisje zag. Precies tegelijk komt zij ook aangelopen. Wat een toeval. Ze dacht kennelijk precies hetzelfde als ik. Ik moet haar mee geven dat het haar goed staat. Het is niet de nieuwe schoonheidkoningin, het meisje dat daar staat, maar superlelijk is ze ook niet. Haar gezicht is een beetje nietszeggend, doordat het stralende eruit is. Ik heb haar wel eens eerder gezien, een paar jaar terug. Toen straalde ze helemaal. Jeetje wat was ik jaloers op haar stralende gezicht. Alsof ze de gelukkigste ooit was.

Haar mond lijkt me een beetje klein in verhouding met haar gezicht. Hij heeft wat droge velletjes. Ze zou wat lipgloss op moeten doen.
haar neus lijkt van voor best goed. Niet te groot, niet te klein. Zodra ze gaar gezichtt een beetje draait heeft ze een beetje een wipneusje. Dat doet me denken aanvroeger, zo'n wipneusje. Ik heb ook een beetje een wipneusje. En dan was het altijd. 'Andrea!' En dan gingen die vingers weer over hun neuzen om aan te geven dat ik een half-pipe neus had. Zouden ze dat zelfde grapje ook bij haar gedaan hebben?

Haar oren zitten bijna aan haar hoofd vastgeplakt.  In elk geval totaal geen flaporen.
Als ik langer naar het meisje kijk komt er een liedje in me op. '' I need you now. I don't know hoy I an do without. " En ik besf me dat dat waar is. want ik heb dat meidje aan de andere kant van de spiegel keihard nodig. Wat zou ik zonder meisje moeten. Want van alle mensen in de hele wereld, kan ik het allerbeste op haar vertrouwen. Zij loopt niet bij me weg, zij is er voor me en blijft er voor me. ze kiest nooit voor zichzelf, altijd voor mij.

Terwijl overal op de wereld mensen dat aan het doen zijn waar ze gelukkig van worden , lukt het hier in Drachten niet. Het gaat niet. Het wordt echt wel geprobeerd, daar niet van , maar het komt er niet uit. Het blijft steken, ergens in mijn keel, of misschien in mijn vingers.

Het schrijven lukt niet. Ik probeer het echt wel, maar het lukt niet. 5 dagen lang is er geen blog uit mijn vingers gekomen en 5 dagen lang heb ik het wel geprobeerd.

Einstein zei ooit: Learn form yesterdag, live today and hope for tomorrow. En dat is wat ik probeer te doen. Van gisteren te leren. 's Avonds in bed benoem ik al mijn fouten en ik hoop elke keer weer dat ik het de volgende keer niet weet fout doe. Live today. Ik probeer het, elke dag. Om eruit te haln wat er inzit, om te lachen, wat te leren, leuke dingen te doen en te genieten. Hope for tomorrow. Dat lukt wel. hopen op morgen weer een leuke dag.
En het lukt eigenlijk alle drie wel. Alleen de voldoening, dat perfect gelukkige gevoel is ver weg te vinden.

Misschien heeft hij zich verstopt onder de bank, of speelt hij verstoppertje in mijn hoofd en ben ik nog net niet daar geweest waar ik hem vinden kan. Misschien is hij in zomerslaap, wie weet.

En na regen komt zonneschijn, daar ben ik ook heilig van overtuigd. Er komt een dag dat ik weer opsta met een wijsje in mijn hoofd, dat ik de hele dag loop te zingen en te fluiten. Die dag komt en hij is niet ver weg denk ik, hoop ik.

Misschien komt het door alle stress. Misschien komt het door het wel of niet overgaan. Dat dat alle tijd op vreet en dat ik daar niet leuker van wordt. Wie weet. Nog twee weekjes en dan is het genieten.

Nu eerst nog even verstoppertje spelen met dat perfect gelukkige gevoel. Want dat is het, verstoppertje spelen. We doen allemaal ons uiterste best om het te vinden en op het moment dat we gestopt zijn met zoeken trekken we de juiste kast open en blijkt het zich daar verstopt te hebben.
Dus ik denk dat ik ga stoppen, stoppen met zoeken. En dat ik wacht tot ik het juiste laatje open trek en dat het tevoorschijn springt.

Vandaag: Kutweer.
gatver gatver gatver
Al die stomme regen, dat kut gemiezer.

En nou is het naarschoolgaan met dit weer helemaal niet zo'n probleem. ( 2 minuten fietsen, 5 minuten lopen ). Maar vanavond.. Jazus..dat hele eind fietsen in de regen. Misschien stopt het nog wel voor de tijd, maar wie weet, wie weet, in Nederland weet je het nooit. Hier kan het het ene moment regenen om twee seconden later 26 graden met een stralende zon te zijn.
Nederland o Nederland, wat zou Nederland zonder dit weer toch voorstellen?

De zon schijnt een beetje door de wolken en de bomen zijn prachtig mooi groen.  De blauwe lucht schijnt er een beetje door, het effect is prachtig. Er gaat niets boven de lucht, de lucht met kleuren, de lucht met wolken en de lucht met de zon.

Soms is de lucht angstaanjagend, soms is de lucht rustgevend.
Hij kan dreigend zijn, alsof hij je elk moment mee kan sleuren naar een andere dimensie. Hij kan je opslokken en ook echt mee nemen naar een andere dimensie.

Ik kijk even naar die mooie lucht. Ik zie een paard. Als ik iets langer naar het paard kijk, dan wordt het langzaam een hond. De nek word wat langer en een lantaarnpaal verschijnt.
De volgende wolk is een kuikentje. Het kuikentje wordt langzaam een beetje groter. De achterkant wordt langer en het eendje verschijnt. De kop krimt in en een paar kersen verschijnen. Langzaam worden het een paar oorwarmers. Dan is de wolk uit het zich verdwenen.
Dan zie ik een hondje. De staart word langer en het hondje verwijnt. Of het word een ander hondje, een hondje met een langere staart. Hij drijft weg, stukje bij beetje.

En zo kan ik nog wel eeuwig doorgaan. Die eeuwige wolken, die alles kunnen zijn. Echt alles.Van een spijkerrokje, tot een kers, van een worpje tot een duizendpoot. Alles kan, echt alles. De wolken beelden het leven uit. het kunnen dode dingen zijn, en het kunnen levende dingen zijn. Ze zijn de verandering van de mensen, de verandering van het leven. De verandering van goed en fout, de verandering van het karakter. Alle dingen die veranderen, zie je terug in de wolken. Mn fantasie wordt geprikkeld, mijn ogen kunnen er geen genoeg van krijgen.

De wolken, ze zijn perfect.

Gelukkig had ik de legging al aan met een shirt en een blouse. Dan hoefde ik alleen de blouse maar uit te trekken en huppa, ik kon dansen. Gelukkig had ik dat al.

Want de muziek is toch echt het allermooiste als je hem kan voelen. Als je je heupen kan laten bewegien op de maat van de muziek, als je jezelf in de spiegel kan voordoen als topdanseres en als de schaduw waarvan je weet dat hij van jou is niet meer op jou eigen schaduw lijkt. Dan is de muziek het mooiste. Mijn lichaam moet werken als een danseres uit dirtydancing als ik die muziek hoor, zodra het Step-Up nummer voorbij komt heb ik al drie pirouetten gemaakt en het gevoel is er weer.

Het ultieme gevoel van vrouwelijk zijn, mooi zijn. Het maakt niet uit of je mooi bent of niet, of je vrouwelijk bent of niet, zodra de muziek beginr kan je het zelf bepalen.

It was de dance of the slaves. It was te only moment they could be free. If they wanted to be a bird, they were a bird. If they wanted to be the sea, they were the sea.
( Dirty Dancing 2. )

En zo is het. Zodra de muziek klinkt kan ik zielig zijn of gelukkig, ik kan energiek zijn of juist helemaal niet meer, ik kan dus een vogel zijn, of ik kan een prima ballerina zijn. ik kan de wereld redden of ik kan de slechterik zijn, ik kan een vlinder zijn, een lieveheerdbeestje, alles wat ik maar wil.

Dat gevoel is het beste wat er is. en hoe mooi muziek ook is, de enige manier om het volledig te beleven is net muziek.

De lucht is bewolkt en het is van dat petweer waarbij je het liefste thuisblijft. Het inspireert niet, het maakt niet blij en het maakt je stemming er niet beter op. het konijn is naar binnen gevlucht, de computer is aangezet en de spullen voor de tuin worden opgeruimd. Misschien is het de onweer die het doet, misschien is het de regen die iedereen een beetje triest maakt. Misschienis het de nare kleffige benauwde lucht die iedereen straal ongelukkig maakt.

Of het komt uit ons zelf. Het is een gewoonte. Het gaat regenen, dus we willen allemaal naar binnen toe, zo zijn we opgegroeid. Het is vies en je wordt er nat van, dus huppsakkee gezellig een avond met zn allen achter de tv. Of nee, voor de tv, want zo hebben het geleerd. Weer zo'n zo zijn we opgegroeid ding.

En zo groeien we langzaam ook op met het idee dat we stereotypen moeten zijn. We leren niet meer onze verschillen te benadrukken, maar langzaam leren we om onze overeenkomsten te benadrukken. We trekken allemaal dezelfde kleren aan, gaan naar dezelfde dingen en gaan op dezelfde manier uit. Onze verschillen worden weggestopt, laten we met zn allen dezelfden worden.

Maar het kan ook anders. Gelukkig zijn er nog van die mensen die opstaan en een andere kant op lopen. Gelukkig, die mensen zijn zooo ontzettend belangrijk.

iedereen heeft er wel eens last van, een dipje. Met nog drie weken te gaan op school is het dus weer bijna zomervakantie, de 7 mooiste weken van elk jaar als je het mij vraagt.

Vorig jaar was alles een beetje anders, i.v.m het overlijden van papa. En dit jaar zal hij ook niet dezelfde zijn als voorheen, maar het gaat een topvakantie worden. Weekje texel met de meiden, 2 weekjes Ardennen met de 6 beste toppers die er bestaan en tussendoor werken bij de Kwantum. Op mn vrije uurtjes afspreken met vriendinnen et voila! 7 supergave weken.

Maar eerst die drie weken nog doorkomen, zonder te blijven zitten. De spanning is bij iedereen merkbaar, o help, o help ga ik over of niet. En dit jaar allemaal een beetje extra. Want hoewel het een super fantastsich jaar was met super leuek mensen had dat ook een andere kant. Hoe leuker de mensen, hoe meer leuke dingen je gaat doen en hoe minder schooltijd je over houd. Die 15 uur thuis nog leren heb ik lang niet gehaald dit jaar. 15 uur thuis zijn in de week ( behalve de nachten ) was al moeilijk haalbaar, laat staan die 15 uur ook nog aan huiswerk te besteden. En dat was duidelijk te zien aan mn rapporten.

En natuurlijk speelde het overlijden van ook nog een rol. Want dat hakt erin, en dat is duidelijk te merken aan jezelf. De nare dromen 's nachts waar ik dan vervolgens de hele dag over doorpieker en van dat soort dingen.
nee, het was geen makkelijk jaar. Maar het was het waard, want dit jaar was een topjaar!

vandaag weer een typische meidengedoe-confrontatie. Want wat is er nou erger voor menig vrouw in nederland ( en waarschijnlijk ook de rest van Europa ) dan voor de spiegel te staan en te merken dat je niet in een broek past, merken dat je breder en witter bent in je bikini dan de rest.  

Veel meiden en vrouwen zullen er bekend mee zijn, het broekenprobleem. Loopt iedereen in een maatje 26, probeer jij je in een maatje 32 te wurmen en nog steeds willen die heupen er niet in. Dus dan maar even een paar keer springen, want die heupen zijn geen baas over je lijf, je zal en moet in die broek komen. En als het springen niet helpt, dan maar proberen op een andere manier. Misschien de legging manier. Proberen om de broek van onder naar boven langzaam als een legging omhoog te krijgen. Maar dat helpt ook niet altijd. Dus met de duimen tegen de zijkant aan drukken en hopen dat de broek genoeg mee rekt. Even een waar keer op een neer om de broek een beetje wijder te maken en als hij dan eindelijk zit, dan kom je het volgende probleem al meteen tegen. Hij zit te strak, en de flubbertjes komen over de rand van je broek heen. Het springen, omhoog trekken, duimen drukken en op en neer gaan hebben niet geholpen, de broek is echt te strak. Misschien als je je hemd goed in je broek stopt, misschien dat dat helpt. Maar dat ziet er ook niet uit, het helpt niet, het probleem blijft. En als je mede-shopper dan ook nog toegeeft dat je flubbertjes hebt is je humeur helemaal verpest. Hoe doen al die vrouwen het, al dat geduld opbrengen in de winkel de grotere maat ook nog een te passen . Nee, mijn geduld was echt even weg. Want de broek moest weer uit en hoppatee, nog maar een maatje groter. Heb je de broek vervolgens aan en dan zit niks goed, is het te los of hij zit niet mooi volgens je eigen mening. Conclusie: Je humeur is echt helemaal verpest door het accefietje met de toch-al-zo-grote maat 32. Oplossing: ga naar huis en kom de volgende keer terug, want maat 34 is helemaal niet zo groot, het lijkt nu alleen groot omdat mevrouw in het pashokje naast je  toevallig wel maatje 26 heeft. Bovendien: wat is er mis met een mooie maatje 32?

Dan probleem nummer 2: Help! Ik ben breed en wit!
Het strand probleem. Iedereen loopt in hun prachtige bikini en in hun mooie zongebruinde huidje en dan loop je daar in je melkwitte breder-dan-gemiddelde lichaampje. Natuurlijk wel in je bikini, wat in een zwempak krijg je zon rare witte buik en rug.
Er is maar 1 goede remedie tegen: Lekker in de zon zitten en je maatje 33 heupjes gewoon accepteren. Of misschien een shortje aanschaffen, als je je echt schaamt.

Liefs!X

De hele dah keihard werken en proberen het vwo te halen. Dat is de doelstelling. En op het moment lukt dat harde werken aardig, want wie niet probeerd die lukt het sowieso niet.

Maar dat ene woordje verpest de blijdschap om elk goede cijfertje. Dat ene woordje doet het hem, die maakt het zo moeilijk en die geeft het idee dat het het niet waard is. Dat ene woordje misschien. Misschien haal ik v5 ,  en misschien blijf ik zitten. Het maakt het het waard, dat woordje, want misschien haal ik het allemaal nog. Maar het maakt het ook zo moeilijk, want misschien ook wel niet.

En ik weet dat je altijd positief moet zijn, maar als het woordje misschien in the game komt, is dat verrekte moeilijk.